Um daginn datt mér í hug atvik sem ég varð vitni að fyrir nokkrum árum. Nokkrum árum segi ég…
í minningunni eru ekki nema nokkur ár síðan ég var10-12 ára þótt einhver dagatöl kunni að vera mér ósammála um það. En hvað um það, atvikið átti sér stað einhvern tíman á árunum 1990-1992, ég man það ekki alveg. Eitt er þó á hreinu, þetta var fyrir 16. janúar 1993 en þá dó Jón Páll Sigmarsson, landsins dáðasti sonur.
Ég, pabbi og bróðir minn (þá átti ég bara einn bróður) vorum á leið út á flugvöll að sækja mömmu sem hafði farið í einhverja vinnuferð til Danmerkur. Við biðum spennt við glerið eins og svo margir aðrir og fylgdumst með farþegunum koma niður rúllustigann, leita að kerrum, farangri og streyma inn í fríhöfnina.
Kerrurnar voru allar við glerið og einhverra hluta vegna fóru allir farþegarnir á sama stað til að ná sér í kerru, tvær kerrur stóðu nefnilega áberandi framarlega og lúnir ferðalangar nenntu sko ekki að taka þrjú skref í viðbót til að ná í aðra kerru. Þessar tvær kerrur voru fastar saman. Svo svakalega pikkfastar saman að ég hef aldrei vitað annað eins. Við sem biðum hinum megin við glerið skemmtum okkur konunglega yfir því að sjá hvern farþegann á fætur öðrum reyna að losa kerrurnar án árangurs. Það var líka svo skondið að sjá að þegar fólk áttaði sig á að þær væru fastar saman þá var ekki strax gengið að næstu kerru, o sei sei nei! Þá var bara hamast og hamast eins og þessar kerrur væru einhverjar töfrakerrur sem myndu borga reikninginn í fríhöfnninni eða eitthvað.
Hinum megin við glerið voru aðstandendur, vinir og vandamenn farnir að brosa út í kampinn og spjalla saman sín á milli um broslegar tilraunir farþeganna til að losa kerrurnar. Þá stakk einhver upp á að það yrði haft samband við Jón Pál og hann beðinn um að taka kerrurnar í sundur. Maður, sem gat blásið í hitapoka þangað til hann sprakk, hlyti að geta náð tveimur aumum farangurskerrum í sundur. Síðan var skeggrætt talsvert um þennan ágæta mann sem allir dýrkuðu og dáðu, alveg eins og Sverrir Stormsker orti um.
Hver haldiði svo að hafi verið næsti maður niður stigann á flugvellinum? Jú, enginn annar en Jón Páll Sigmarsson, glókollurinn sjálfur með bros á vör trillaði niður stigann. Þetta var alveg magnað atvik og andrúmsloftið okkar megin við glerið var svo spennuþrungið að það mátt heyra saumnál detta. Hvað myndi Jón Páll gera við kerrurnar? Yrði þetta ekkert mál fyrir Jón Pál? Þyrfti hann átak eða væri nóg fyrir hann að nota bara tvo putta?
Jón Páll beygði til vinstri þegar hann kom niður stigann og tók stefnuna á glerið og kerrurnar. Nú skyldi maður sko fá að sjá kraftaverk!… En svo gekk hann beint að færibandinu, kippti tveimur risastórum íþróttatöskum af því og LABBAÐI BEINT Í GEGN MEÐ TÖSKURNAR Í HÖNDUNUM!!!
Þessu hafði náttúrulega enginn reiknað með. Sterkasti maður heims hlyti að ganga beint að kerrunum og rífa þær í sundur eins og um þraut í aflraunum væri að ræða. Við sem vorum hinum megin við glerið gleymdum algjörlega að taka með í reikninginn að sterkasti maður heims þyrfti bara hreint ekki neitt á kerrunum að halda, hann hefði sennilega getað borið einar 7 töskur í viðbót án þess að blása úr nös.
Já, svona var nú það. Og skömmu síðar var hann dáinn. Ég gleymi því aldrei þegar ég heyrði fréttina. Um leið og fréttamaðurinn byrjaði fréttina á orðunum “Jón Páll Sigmarsson…” vissi ég að hann var dáinn.
En ég á þó alltaf þessa minningu og brosi alltaf út í annað þegar ég hugsa til þessa atviks.

Eftir Sunnu Mímisdóttir