Um daginn datt mér í hug atvik sem ég varð vitni að fyrir nokkrum árum. Nokkrum árum segi ég…
í minningunni eru ekki nema nokkur ár síðan ég var10-12 ára þótt einhver dagatöl kunni að vera mér ósammála um það. En hvað um það, atvikið átti sér stað einhvern tíman á árunum 1990-1992, ég man það ekki alveg. Eitt er þó á hreinu, þetta var fyrir 16. janúar 1993 en þá dó Jón Páll Sigmarsson, landsins dáðasti sonur.
Ég, pabbi og bróðir minn (þá átti ég bara einn bróður) vorum á leið út á flugvöll að sækja mömmu sem hafði farið í einhverja vinnuferð til Danmerkur. Við biðum spennt við glerið eins og svo margir aðrir og fylgdumst með farþegunum koma niður rúllustigann, leita að kerrum, farangri og streyma inn í fríhöfnina. Continue reading ‘Saga Mánaðarins - Ekkert mál fyrir Jón Pál’