Jeff Lewis tekur árið 2006 þáverandi mestu þyngd allra tíma í beygjum 1212 pund eða um 550kg!
Ungfrú Sunna Hlín kraftaljósmyndari spyr í kommenti af hverju það eru ekki haldin sér hnébeygjumót eins og í bekk og deddi? - Þessari spurningu hefur áður verið velt upp. Það eru ýmis svör við þessu. Bekkpressa og réttstöðulyfta hafa alltaf verið miklu vinsælli greinar og þá sérstaklega guðsgreinin sem nær langbest til almennings eins og menn þekkja. Paul Anderson kom hnébeygjunni í sviðsljósið upp úr miðri síðustu öld þegar hann sem atvinnumaður tók 540kg án nútíma útbúnaðar. (á kjötinu!)
Paul Anderson að beygja í kringum árið 1960 - hann tók einnig 280kg á bekk á kjötinu…(Anderson varð Olympíumeistari í lyftingum 1956)
Hnébeygjan hefur alltaf verið umdeildasta pávergreinin þar sem erfiðast er að dæma hana. Útbúnaður í kringum beygjuna er líka mestur, þykkir vafningar og tvö-og þrefaldarstálbrækur jafnvel úr flugvélateygjuefni eins og er í sumum bekksloppum ofl. FjöldI stangarmanna hefur heldur ekki verið að minnka með tilkomu hinna fyrirferðamiklu stadífa sem kölluð er MONOLYFT.en íþróttalega hefur greinin misst mikið við það að hætt sé að taka stöngina úr stadífum og trítla aðeins með hana. Af og til í gegnum árin hefur komið til tals að fella beygjuna úr pávernum vegna áðurnefndra atriða auk þess sem hún tekur langmesta tímann á mótum. Samt heldur hún velli enn sem keppnisgrein. Fyrst og fremst vegna þess að greinin er tilkomumikil finnst mörgum og mestu þyngdir páversins eru teknar þar og fara vaxandi og dettur mesta þyngdin innan fárra ára í 600kg eða svo…
Share on Facebook
Entries (RSS)